LTJ Bukem

Je vraagt niet echt naar een top-5 van één producer. Je vraagt waar je moet beginnen bij de man die hardcore uit de rave trok en er strijkers, Rhodes en fusion-breaks in hing.

Danny Williamson maakte weinig platen, maar bijna elke twaalf inch veranderde de richting van drum & bass — en zijn label Good Looking telt net zo zwaar als zijn eigen naam.

Londen, begin jaren negentig. Bukem kwam uit de hardcore- en breakbeatscene en had een jazzachtergrond — piano, fusion, Lonnie Liston Smith, Roy Ayers.

In 1991 begon hij Good Looking Records, en met "Demon's Theme" (1992) zette hij een sjabloon neer: amen-breaks onder warme akkoorden in plaats van ravestabs. Vanaf 1994 werd het een beweging via de club Speed op Mondays in Londen, samen met Fabio — daar werd de scheidingslijn getrokken tussen jungle en wat later "intelligent" of atmospheric drum & bass heette.

De Logical Progression-mixreeks (1996, ffrr) bracht dat naar majorlabel-distributie en een wereldwijd publiek. Gevolg: een halve generatie producers, en later ook de verwijten dat het te glad, te lounge werd.

Wie: Bukem zelf, Fabio als partner achter de decks, en de Good Looking/Looking Good-stal — PFM, Peshay, Blame, Nookie, Big Bud, Aquasky, Tayla, MC Conrad op de mic. Wat: sets van twee uur waar de breaks hard blijven maar de bovenkant zweeft; Conrad die er half rappend, half zingend overheen improviseert.

Hoe: platen werden gekozen op akkoord en ruimte, niet op drop. Bukem sampleerde fusion en soul-jazz, hield de subbas rond en warm, en gebruikte lange intro's zodat mixen minuten konden duren in plaats van tellen.